Η διήγηση της Παλαιάς Διαθήκης για τη δημιουργία και οι θετικές επιστήμες, π. Ιωάννης Ρωμανίδης*

Οι θεούμενοι, όσοι μετέχουν της φωτιστικής και θεοποιού ενέργειας του Θεού, όπως οι Πατριάρχες και Προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης, προ του Μωυσέως, ο Προφήτης Μωυσής, αλλά και οι θεόπτες μετά τον Μωυσή, έχουν κοινή εμπειρία για το ότι ο Θεός επικοινωνεί με τον κόσμο με τις άκτιστες ενέργειές Του, και ότι ο κτιστός κόσμος προήλθε εκ του μη όντος, σε αντίθεση με τον άκτιστο Λόγο, που γεννήθηκε από τον Πατέρα προ πάντων των αιώνων. Αυτό είναι θέμα εμπειρίας και όχι στοχαστική και φανταστική διδασκαλία.

Όπως έχουμε τονίσει σε άλλη ενότητα, αυτή η αποκαλυπτική εμπειρία διατυπώνεται με κτιστά ρήματα και νοήματα, δηλαδή οι θεόπτες Προφήτες, Απόστολοι και Πατέρες χρησιμοποιούν τις αντιλήψεις των ανθρώπων της εποχής τους για να διατυπώσουν την εμπειρία τους. Η βασική διδασκαλία τους είναι ότι ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο και Αυτός τον διευθύνει, αλλά η διατύπωση της εμπειρίας προέρχεται από τις γνώσεις της εποχής. Το πρώτο είναι θεολογικό, το δεύτερο επικοινωνιακό. Η κοσμολογία της Παλαιάς Διαθήκης, ως προς την έκφραση, την διατύπωση, είναι επηρεασμένη από την βαβυλωνιακή κοσμολογία της εποχής εκείνης. Αυτό τονίζεται, για να μη γίνη καμιά σύγχυση μεταξύ της θεοπτικής θεολογίας των αγίων και της επιστημονικής γλώσσας κάθε εποχής.

Υπάρχει κοσμολογία της Παλαιάς Διαθήκης. Όταν η Παλαιά Διαθήκη μιλάη για το στερέωμα, αυτή είναι βαβυλωνιακή κοσμολογία. Εκείνα τα χρόνια, οι λαοί της Μέσης Ανατολής βλέπανε να ανοίγουν ένα πηγάδι και να βρίσκουν νερό κάτω, βλέπανε από τον ουρανό να πέφτη βροχή και να γίνωνται κατακλυσμοί πολλές φορές. Και άμα διαβάσης τους Ψαλμούς προσεκτικά, βλέπετε ότι υπάρχουν αποθήκες επάνω στον ουρανό και ανοίγεις την πόρτα σαν τον ντουζ, δηλαδή, και πέφτει νερό.

Οπότε, φαντάστηκαν την δημιουργία ότι στην αρχή ο Θεός εδημιούργησε το στερέωμα, και υπήρχε η γη εν μέσω των υδάτων κλπ., και μετά ανήρτησε το στερέωμα, ώστε να βαστάση τα νερά από πάνω και έχουμε τη γη να βαστάη κάτω το νερό, δηλαδή, και εμείς είμαστε στην μέση και ζούμε μεταξύ των υδάτων. Αυτή είναι η κοσμολογία της Παλαιάς Διαθήκης. Τι σχέση έχει αυτό με την πραγματικότητα;

Αυτό το συναντάμε και στο θέμα της χρονολογίας της υπάρξεως του κόσμου.

Η κοσμολογία της Γενέσεως, συγκρινομένη με την βαβυλωνιακή κοσμολογία, παρουσιάζει καταπληκτικές ομοιότητες. Μετά, υπάρχει και χρονολογία περί δημιουργίας του κόσμου. Όταν κανείς πάρη την Παλαιά Διαθήκη και υπολογίση πότε ο κόσμος δημιουργήθηκε, πότε ο άνθρωπος εμφανίστηκε επί της γης, δεν μπορούμε ν’ αναπτύξουμε περισσότερο από περίπου 6.000-6.500 χρόνια.

Τώρα, γνωρίζουμε ότι το σύμπαν είναι πολύ παλαιότερο από 6.500 χρόνια, διότι μέχρι πριν από μερικούς μήνες βρέθηκε ένα καινούργιο (αστέρι) που είναι δεκαπέντε δισεκατομμύρια έτη φωτός μακριά από την γη. Εάν υπολογίση κανείς ότι ο ήλιος ο δικός μας είναι ενενήντα τέσσερα περίπου εκατομμύρια μίλια μακριά και παίρνει περίπου επτά min για να φτάση ένα φωτόνιο από τον ήλιο στην γη, ένα έτος φωτός πρέπει να υπολογισθή από το επτά sec με ένα χρόνο δηλαδή για να βγάλουμε ένα έτος φωτός. Δηλαδή αν ο ήλιος είναι εννενήντα τέσσερα εκατομμύρια μίλια μακριά, φανταστείτε τι είναι η απόσταση ενός έτους φωτός. Οπότε, αν βάλουμε δεκαπέντε δισεκατομμύρια έτη φωτός, και τα κομπιούτερ θα δυσκολευθούν να βγάλουν τέτοιους αριθμούς. Οπότε, ξέρουμε ότι ο κόσμος είναι τουλάχιστον δεκαπέντε δισεκατομμύρια έτη φωτός ηλικία.

Αυτό σημαίνει ότι η Αγία Γραφή έχει πέσει τελείως έξω στο θέμα της χρονολογήσεως του σύμπαντος. Και το άλλο παράξενο είναι, και δεν ξέρουμε τι υπάρχει πάρα πέρα, δηλαδή, είναι εκείνο που βρήκαν. Ένα χρόνο αργότερα μπορεί να βρούνε [κάτι] που θα είναι δισεκατομμύρια έτη φωτός κ.ο.κ. Τώρα, το πώς προέρχονται από αυτά τα ουράνια σώματα, δεν γνωρίζουμε καν αν υπάρχουν ακόμα. Διότι το φως που έρχεται τώρα, έχει ξεκινήσει πριν από δεκαπέντε δισεκατομμύρια έτη φωτός το ταξίδι για να φθάση στην γη δηλαδή. Οπότε, οι αποστάσεις που υπάρχουν σήμερα στην αστρονομία είναι καταπληκτικές.

Οπότε, η Αγία Γραφή φαίνεται εξ επόψεως επιστημονικής ένας νάνος από γνώσεις, που δεν μας φωτίζει τόσο πολύ επάνω στην σύνθεση του κόσμου του σύμπαντος.

Η σύγκρουση μεταξύ θεολογίας και επιστήμης, που έγινε στον Μεσαίωνα, ήταν αποτέλεσμα της άγνοιας ότι οι θεούμενοι-θεόπτες Προφήτες, Απόστολοι, Πατέρες δεν κάνουν επιστήμη, αλλά την αποκαλυπτική τους εμπειρία την εκφράζουν μέσα από τις επιστημονικές γνώσεις της εποχής τους.

Στον Μεσαίωνα οι Ευρωπαίοι είχαν γεωκεντρική αντίληψη περί του σύμπαντος: η γη το κέντρο του σύμπαντος και όλα περιστρέφονται γύρω από την γη. Έρχονται οι πρώτοι αστρονόμοι στην μοντέρνα εποχή και αποδεικνύουν με το τηλεσκόπιο, ο Γαλιλαίος συγκεκριμένα, ότι δεν περιστρέφεται ο ήλιος γύρω από την γη, αλλά η γη γύρω από τον ήλιο. Αυτό το απέδειξε με την παρατήρηση, δεν το απέδειξε με την φιλοσοφία. Οι παρατηρήσεις έγιναν με τα πρώτα τηλεσκόπια που έφτιαξε ο ίδιος. Ήταν πολύ απλή η παρατήρησή τους. Έβλεπε ότι, κάθε έξι μήνες, οι θέσεις των κηλίδων στον ήλιο ταξιδεύουν από την μία άκρη του ήλιου στην άλλη άκρη του ήλιου, κ.ο.κ.

Πάντως, προσέφερε τις θεωρίες του περί ηλίου και ηλιοκεντρισμού, αντιθέτως με τον γεωκεντρισμό. Δεν επείσθησαν τότε οι αρχές και εξουσίες, παρά το γεγονός ότι και δεσποτάδες κοίταζαν από το τηλεσκόπιό του και εξηγούσε τι σημαίνουν οι παρατηρήσεις του. Παρά ταύτα, κόντεψε να καή ως αιρετικός, διότι οι θεωρίες του θέταν θέμα αιρέσεως και ο ίδιος τις ανακάλεσε, για να δηλώση μετάνοια, για να αποφύγη την εκτέλεση κ.ο.κ.

Έκτοτε, δημιουργήθηκε η υποψία ότι γνωστά (πράγματα) στον φυσικό κόσμο δεν είναι όπως τα περιγράφανε οι θεολόγοι κ.ο.κ., αλλά αποδεικνύεται από προσεκτικότερη παρατήρηση, με τη βοήθεια οργάνων που είναι ικανός ο άνθρωπος να κατασκευάση, ότι αλλιώς είναι ο κόσμος και αλλιώς αυτός ο κόσμος περιγράφεται. Ξέρουμε ότι η γη είναι σφαιρική και όχι μια πλάκα. Ήταν μια γνώμη που υπήρχε στην Αλεξάνδρεια, αλλά είχε ξεχασθή.

Αυτό, κατ’ επέκταση, ισχύει και για την σύγχρονη επιστήμη.

Η κβαντομηχανική κατέστρεψε πλέον την έννοια της καθαρής μαθηματικής και φαίνεται σαφώς ότι δεν υπάρχει ούτε ένδειξη πλέον ότι υπάρχει κάτι αμετάβλητο μέσα στον κόσμο. Είναι όλα εν συνεχεί κινήσει και δεν μπορεί κανείς να προδιαγράψη ακριβώς πώς θα λειτουργήση ένα ηλεκτρόνιο μέσα σε ένα ατομο. Το ηλεκτρόνιο δεν προκαθορίζεται πλέον, με την θεωρία του Max Plank (Μαξ Πλανκ). Είναι αποδεδειγμένο πλέον με πειράματα.

[…]

Από πλευράς θεολογίας, δεν μπορούμε να μιλάμε για την πίστη στον Θεό εξ επόψεως αρμονίας του σύμπαντος, αλλά εξ επόψεως της προσωπικής πνευματικής γνώσης.

Θυμάμαι μια φορά ήμουν στην Γενεύη και ήταν ένας δικός μας, της κβαντομηχανικής, ο οποίος με βρήκε στην εκκλησία και με κάλεσε στο σπίτι του μαζί και έναν καθηγητή της Ελλάδος, της αστρονομίας.

Και ήταν πολύ περίεργη η συζήτηση, διότι ο αστρονόμος, φαίνεται επηρεασμένος από τα νειάτα του στο κατηχητικό σχολείο, μιλούσε για την αρμονία του σύμπαντος. Και εγώ λέγω, δεν ξέρω πια αν μπορούμε να μιλήσουμε για αρμονία του σύμπαντος, έχουμε την μελανή οπή τώρα, έχομε μεγάλη αταξία στο σύμπαν και, μάλλον, η αρμονία στο σύμπαν είναι ίσως φαινομενική και ότι ο άνθρωπος κάνει κατάταξη της γνώσεώς του, και η κατάταξη δίνει όψη αρμονίας δηλαδή. Αλλά μπορεί κανείς να βρει πολλά στοιχεία στο σύμπαν που αποδεικνύουν κάποια δυσαρμονία. Δεν υπάρχει απόλυτη αρμονία. Υπάρχει κάτι που μοιάζει με αρμονία και υπάρχουν και πολλά άλλα στοιχεία που είναι ενδεικτικά έλλειψης αρμονίας. Οπότε, όπως τα παλαιότερα χρόνια αποδεικνύανε την ύπαρξη του Θεού με επιχειρήματα από την παλιά αστρονομία, δηλαδή, πριν από αυτόν τον αιώνα, τώρα μπορεί κανείς να αποδείξη ότι δεν υπάρχει Θεός.

Μετά είπα ότι και η κβαντομηχανική μάς λέει καθαρά σήμερα ότι δεν υπάρχει τίποτε το αμετάβλητο, διότι η ίδια η μαθηματική έχει αποδειχθή ότι είναι ένας υπολογισμός, οπότε λέμε περίπου κάτι. Κάθε μέτρηση είναι περίπου μέτρηση. Και μετράμε ή την ορμή, περίπου, ή την θέση, περίπου. Και το πιο ωραίο είναι ότι ο Αϊνστάιν, που νόμιζε ότι τα ηλεκτρόνια έχουν μια αμετάβλητη κίνηση μέσα στο άτομο, αποδεικνύεται τώρα ότι αυτά τα «κολοκύθια» πηδάνε τροχιά κλπ. Οπότε, δεν μπορεί κανείς να υπολογίση μαθηματικά, με ακρίβεια, την πορεία αυτών των πραγμάτων, αλλά υπολογίζει περίπου. Και με αυτό το «περίπου» γίνονται όλοι οι υπολογισμοί από τους σημερινούς φυσικούς κλπ.

Πάντως, δεν επηρεάζει την πίστη μας η εξέλιξη της επιστήμης που διερευνά το σύμπαν και βρίσκει νεώτερα ευρήματα, τα οποία δεν αναφέρονται στην Αγία Γραφή.

[…]

Οι θεόπτες Προφήτες, Απόστολοι, Πατέρες κατέγραφαν την πνευματική τους εμπειρία, για να οδηγήσουν τους μαθητές τους στην προσωπική γνώση του Δημιουργού του κόσμου, όχι για να τους μάθουν επιστημονικές γνώσεις για τον κόσμο. Αυτό είναι το ουσιώδες σημείο της Αγίας Γραφής.

Και δεν είναι σκοπός των θεοπνεύστων νοημάτων να αποκαλύψουν τίποτε περί της ουσίας των κτιστών, του σύμπαντος. Οπότε, ολόκληρο το θέμα περί θετικών επιστημών κ.ο.κ έχει σχέση με την θεολογία, αλλά η θεολογία δεν φωτίζει εκείνα τα άλλα θέματα.

Επομένως, ο σκοπός των νοημάτων της Αγίας Γραφής είναι καθαρά ασκητικός, όχι επιστημονικός. Να ανιχνεύσουμε, δηλαδή, από τα νοήματα από τι συντίθεται η ύλη και τα ουράνια σώματα και πώς λειτουργεί η δομή του σύμπαντος. Δεν είναι αυτός ο σκοπός αυτών των νοημάτων.

Ο σκοπός όμως των νοημάτων είναι, ότι εκτός από το να μας οδηγούν ασκητικά προς τον Θεό, μέσω της καθάρσεως, του φωτισμού να μας οδηγούν προς την θέωση. Εκτός από αυτόν τον σκοπό, τα νοήματα αυτά έχουν σκοπό να μας διασαφηνίσουν την σχέση μεταξύ του ακτίστου και του κτιστού, ώστε να γνωρίζουμε ότι το άκτιστο είναι εξ ουδενός, διότι ο Πατήρ είναι εξ ουδενός, ο Υιός είναι εκ του Πατρός, το Πνεύμα το Άγιον είναι εκ του Πατρός, ότι οι ενέργειες είναι από τον Πατέρα δι’ Υιού εν Αγίω Πνεύματι κλπ. Αυτά είναι τα άκτιστα κλπ. και η σχέση του κτιστού προς τα άκτιστα. Τα κτίσματα είναι εκ του μηδενός.

Οπότε, από την εμπειρία της θεώσεως οι Πατέρες γνωρίζουν περί της σχέσεως του κτιστού και του ακτίστου, όχι μόνο περί υπάρξεως ακτίστου και κτιστού, αλλά και την σχέση γνωρίζουν. Δεν σημαίνει όμως, ότι γνωρίζουν και μανθάνουν την ουσία του Θεού ούτε και την ουσία των κτιστών.

*Ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης (1927-2001), ένας από τους μεγαλύτερους διδασκάλους της Ορθόδοξης θεολογίας στον αιώνα που μας πέρασε, δεν μας άφησε μεγάλο συγγραφικό έργο και δεν κατόρθωσε να ολοκληρώσει τη Δογματική του. Το έργο αυτό το ανέλαβε ο σεβασμιότατος μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος, στη μητρόπολη του οποίου ήταν εγγεγραμμένος ο π. Ιωάννης στα τελευταία χρόνια της ζωής του. Ο κ. Ιερόθεος, μετά από μελέτη είκοσι χρόνων, επέλεξε αποσπάσματα από ομιλίες και παραδόσεις του π. Ιωάννη που απομαγνητοφώνησαν διάφοροι συνεργάτες του και συνέθεσε τη δίτομη «Εμπειρική δογματική της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας κατά τις προφορικές παραδόσεις του π. Ιωάννου Ρωμανίδη», που εκδόθηκε το 2010 και το 2011 από την Ι. Μονή Γενεθλίου της Θεοτόκου (Πελαγίας). Από τον δεύτερο τόμο αυτού του έργου επιλέξαμε το πέμπτο υποκεφάλαιο του πρώτου κεφαλαίου του δεύτερου μέρους (σσ. 119-125, στο βιβλίο έχει τίτλο «Η καταγραφή της αποκαλυπτικής εμπειρίας») και το παρουσιάζουμε εδώ, παραλείποντας δυο τμήματα (τα επισημαίνουμε με […]), δύο παραγράφων το καθένα, που αναφέρονται σε μια συζήτηση μ’ έναν αγγλικανό επίσκοπο και μιαν άλλη μ’ έναν Άγγλο αστρονόμο, γιατί δεν προσθέτουν κάτι ιδιαίτερο στο θέμα όπως το πραγματεύεται ο π. Ιωάννης.

Επειδή ο π. Ιωάννης μεγάλωσε και σπούδασε στην Αμερική, έκανε κάποια λάθη στον χειρισμό της νεάς ελληνικής, κυρίως όταν πραγματευόταν μη θεολογικά θέματα, όπως φαίνεται και στα αποσπάσματα που παρατίθενται. Όμως, ο προφορικός λόγος του απομαγνητοφωνημένος, αν και έχει αρκετές επαναλήψεις, μας αποζημιώνει με τη ζωντάνια και την αμεσότητά του. Το υποκεφάλαιο που παραθέτουμε συντίθεται από πολλά αποσπάσματα ομιλιών τα οποία ξεχωρίζουμε με την εναλλαγή κανονικών και πλάγιων τυπογραφικών στοιχείων.

Ευχαριστίες στον Theo για το "υλικό" και την επιμέλεια.

πηγή: Αντίφωνο

Η παιδική κακοποίηση μεσα στην οικογένεια και ο ρόλος του εκπαιδευτικού στην ανίχνευση και την αντιμετώπισή της "

...Στο χώρο του σχολείου μπορούμε, με τη βοήθεια των εκπαιδευτικών, να παρατηρήσουμε τη συμπεριφορά των παιδιών, να ανιχνεύσουμε εάν κάποιο υφίσταται κακοποίηση, και να παρέμβουμε, τόσο για να αντιμετωπίσουμε συγκεκριμένα περιστατικά, όσο και προληπτικά..."

 Γράφει η Τόμπρα Χαρά-Ιφιγένεια,Ψυχολόγος στο ΤΕΙ Αθήνας, ΜΑ Εγκληματολογίας


 Η παιδική κακοποίηση που συμβαίνει μέσα στην οικογένεια δεν είναι καινούργιο φαινόμενο. Ωστόσο, λόγω της μεγάλης ευαισθητοποίησης που διαπιστώνεται τα τελευταία χρόνια για τα δικαιώματα των παιδιών, έχει αναδειχθεί σε ένα πολύ σημαντικό ζήτημα, που μας αφορά όλους. Στην περίπτωση της ενδοοικογενειακής παιδικής κακοποίησης, δράστες μπορεί να είναι οι γονείς, τα αδέλφια ή άλλοι στενοί συγγενείς, ενώ μπορεί αυτή να συμβαίνει με διάφορες μορφές, που συνυπάρχουν ή όχι. Σύμφωνα με τον ορισμό του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (1999), «η κακοποίηση ή κακομεταχείριση του παιδιού περιλαμβάνει όλες τις μορφές σωματικής ή συναισθηματικής κακής μεταχείρισης, σεξουαλικής παραβίασης, παραμέλησης ή παραμελημένης θεραπευτικής αντιμετώπισης ή εκμετάλλευσης για εμπορικούς σκοπούς, η οποία καταλήγει σε συγκεκριμένη ή εν δυνάμει βλάβη που αφορά στη ζωή και στην ανάπτυξη του παιδιού, στο πλαίσιο μιας σχέσης ευθύνης, εμπιστοσύνης και δύναμης».

Ειδικότερα: 1. Η σωματική κακοποίηση

Ως σωματική κακοποίηση έχει οριστεί η σκόπιμη χρήση σωματικής βίας κατά του παιδιού, που έχει ως αποτέλεσμα, ή έχει μεγάλη πιθανότητα να έχει ως αποτέλεσμα, βλάβη στην υγεία του παιδιού, την επιβίωση, την ανάπτυξη ή την αξιοπρέπειά του. Αυτή περιλαμβάνει τις εξής ενέργειες: χτύπημα, ξυλοδαρμό, κλωτσιές, ταρακούνημα, δάγκωμα, στραγγαλισμό, κάψιμο, δηλητηρίαση και πρόκληση ασφυξίας. Μεγάλο μέρος της σωματικής βίας σε βάρος των παιδιών επιβάλλεται μέσω της τιμωρίας και λαμβάνει χώρα στο σπίτι.

2. Η σεξουαλική κακοποίηση

 Ως σεξουαλική κακοποίηση έχει οριστεί η συμμετοχή του παιδιού σε σεξουαλική δραστηριότητα, την οποία δεν κατανοεί πλήρως, για την οποία δεν είναι σε θέση να δώσει συγκατάθεση... ή δεν είναι αναπτυξιακά ώριμο, ή η οποία παραβιάζει τους νόμους ή τα ταμπού της κοινωνίας. Τα παιδιά μπορεί να υποστούν σεξουαλική κακοποίηση τόσο από ενήλικες όσο και από άλλα παιδιά, που είναι, λόγω της ηλικίας τους ή του σταδίου ανάπτυξής τους, σε θέση ευθύνης, εμπιστοσύνης ή εξουσίας πάνω στο θύμα.

3. Η συναισθηματική και ψυχολογική κακοποίηση

 Η συναισθηματική και ψυχολογική κακοποίηση περιλαμβάνει, τόσο μεμονωμένα περιστατικά, όσο και μία σταθερή απροθυμία από την πλευρά του γονέα ή φροντιστή να παράσχει ένα κατάλληλο και υποστηρικτικό περιβάλλον για την ανάπτυξη του παιδιού. Οι πράξεις αυτής της κατηγορίας, έχουν υψηλή πιθανότητα να βλάψουν τη σωματική και ψυχική υγεία του παιδιού, καθώς και τη σωματική, ψυχική, πνευματική, ηθική και κοινωνική ανάπτυξή του. Η κατάχρηση αυτού του τύπου περιλαμβάνει: τον περιορισμό της κίνησης του παιδιού, συμπεριφορές ταπείνωσης, κατηγοριών, απειλών, τρομοκρατίας, διάκρισης ή εξευτελισμού και άλλες μορφές απόρριψης ή εχθρικής μεταχείρισης. Το πρόβλημα, ωστόσο, δεν μένει μες στα όρια της οικογένειας, αλλά μεταφέρεται και επιδρά σε όλους τους χώρους όπου ζει και κινείται το παιδί, στο σχολείο, στη γειτονιά και τελικά στην ευρύτερη κοινωνία. Επομένως, είναι ένα θέμα που απασχολεί ή θα έπρεπε να απασχολεί τους πάντες, καθώς αφορά την κοινωνία στο σύνολό της.

Ιδιαίτερα μας ενδιαφέρει η συμπεριφορά του παιδιού στο σχολείο, καθώς εκεί περνά πολύ μεγάλο μέρος του χρόνου του καθημερινά, και, μάλιστα, συχνά έχει μεγαλύτερη επαφή με τους δασκάλους του, παρά με τους γονείς του. Στο χώρο του σχολείου μπορούμε, με την πολύτιμη βοήθεια των εκπαιδευτικών, να παρατηρήσουμε τη συμπεριφορά των παιδιών, να ανιχνεύσουμε εάν κάποιο υφίσταται κακοποίηση, και φυσικά να παρέμβουμε, τόσο για να αντιμετωπίσουμε συγκεκριμένα περιστατικά, όσο και προληπτικά, παρέχοντας ενημέρωση στους γονείς, τους δασκάλους αλλά και τα ίδια τα παιδιά. Το παιδί στο σχολείο αναπαράγει τα πρότυπα συμπεριφοράς και τους ρόλους που έχει μάθει και εσωτερικεύσει από το οικογενειακό του περιβάλλον. Μπορεί να είναι πολύ συνεσταλμένο, εσωστρεφές, και φοβισμένο, να αδυνατεί να ενταχθεί στην ομάδα, ή αντίθετα να εκδηλώνει μια επιθετική συμπεριφορά απέναντι στους δασκάλους και τους συμμαθητές του, μη σεβόμενο τους κανόνες και το όρια που θέτει η σχολική κοινότητα. Αυτές οι συμπεριφορές πρέπει να προβληματίζουν και να διερευνώνται προσεκτικά, καθώς μπορεί να είναι ενδείξεις ότι το παιδί κακοποιείται.

Εδώ ακριβώς είναι που εντοπίζεται η δυνατότητα για το παιδί που μεγαλώνει και αναπτύσσεται μέσα σε ένα δυσλειτουργικό ή/και κακοποιητικό περιβάλλον, να αξιοποιηθεί το σχολείο, κυρίως μέσω του δασκάλου, αλλά όχι μόνο, ως ένα υγιές περιβάλλον, που θα λειτουργήσει αντισταθμιστικά, θα υποστηρίξει το παιδί και θα το βοηθήσει να απελευθερωθεί από μια τραυματική κατάσταση, αναδεικνύοντας, παράλληλα, υγιή πρότυπα σύναψης διαπροσωπικών σχέσεων και διαχείρισης συγκρούσεων. Ο δάσκαλος είναι ένας πολύ σημαντικός ενήλικος στη ζωή του παιδιού, που, όπως αναφέρθηκε και προηγουμένως, συχνά έρχεται σε επαφή με αυτό περισσότερο κι από τον ίδιο του το γονιό. Η καθημερινή του σχέση με το παιδί του δίνει τη δυνατότητα να έρθει κοντά του και να αναπτύξει μια σχέση εμπιστοσύνης μαζί του, που θα το κάνει να αισθάνεται ασφάλεια. Επιπλέον, είναι σε θέση να παρατηρεί τη συμπεριφορά και το συναίσθημα του παιδιού, καθώς και ενδεχόμενες αλλαγές σε αυτό, που μπορεί να προκαλούν προβληματισμό και ανησυχία.

Σε αυτή τη βάση, εύλογα αναμένουμε οι δάσκαλοι να είναι σε θέση να ανιχνεύουν ενδείξεις στη συνολική εικόνα και στάση του παιδιού, που ίσως καταδεικνύουν ότι τι παιδί υφίσταται κάποιας μορφής κακοποίηση. Κι από τη στιγμή που θα μπορούν να την εντοπίζουν, εξίσου εύλογο είναι να περιμένουμε με κάποιο τρόπο να γίνεται μια παρέμβαση και να κινητοποιείται ένας ευρύτερος μηχανισμός για την προάσπιση της σωματικής και ψυχικής υγείας του παιδιού. Σε μια πιλοτική έρευνα που πραγματοποιήσαμε στο πλαίσιο του Μεταπτυχιακού Προγράμματος Σπουδών Εγκληματολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου, η επαφή και η συζήτηση με τους δασκάλους που συμμετείχαν, μας έδωσε πολύ χρήσιμες πληροφορίες και μας βοήθησε να σχηματίσουμε μια εικόνα για τις στάσεις των δασκάλων σχετικά με το ζήτημα, για το βαθμό στον οποίο αντιμετωπίζουν περιστατικά κακοποίησης μαθητών και για τον τρόπο με τον οποίο τα διαχειρίζονται συνήθως.

 Ωστόσο, τα ευρήματα αυτά δεν μπορούν να γενικευθούν στον ευρύτερο πληθυσμό, καθώς το δείγμα ήταν πολύ μικρό και δεν μπορεί να θεωρηθεί ως αντιπροσωπευτικό. Σύμφωνα, λοιπόν με τους ερωτηθέντες δασκάλους, εύκολα μπορεί κανείς να αντιληφθεί και να εντοπίσει μέσα στο σύνολο των μαθητών μιας τάξης τα παιδιά εκείνα, που για κάποιο λόγο προβληματίζουν με τη στάση και τη συμπεριφορά τους. Μια επιθετική συμπεριφορά ή, αντιθέτως μια συναισθηματική απόσυρση του παιδιού, και βέβαια, αν πρόκειται για σωματική κακοποίηση, κάποια εμφανή σημάδια στο σώμα του παιδιού, είναι κατά κύριο λόγο, τα στοιχεία εκείνα που θα κρούσουν τον κώδωνα του κινδύνου στους δασκάλους. Όλοι όσοι συμμετείχαν στην έρευνα είτε είχαν συναντήσει οι ίδιοι, είτε είχαν ακούσει από περιγραφές συναδέλφων τους περιπτώσεις κακοποίησης παιδιών. Το παράδοξο είναι ότι καλούνται να αντιμετωπίσουν τα περιστατικά αυτά, βασιζόμενοι στο ένστικτο, τις παιδαγωγικές τους γνώσεις και την εμπειρία τους, χωρίς να έχουν λάβει καμία εξειδικευμένη εκπαίδευση.

Όποιες γνώσεις είχε ο καθένας, προέρχονταν είτε από προσωπικά αναγνώσματα, είτε μέσα από την εμπειρία τους. Οργανωμένη ενημέρωση και επιμόρφωση δεν είχε παρασχεθεί σε κανέναν.

 Εντυπωσιακή είναι, μάλιστα, η διαπίστωση ότι μόνο ένας δάσκαλος γνώριζε επακριβώς το Ν. 3500/06 για την ενδοοικογενειακή βία, ο οποίος, όχι μόνο δεν αφήνει στη διακριτική τους ευχέρεια, αλλά και υποχρεώνει τους δασκάλους, όταν αντιλαμβάνονται ότι ένα παιδί κακοποιείται, να ενημερώνουν το διευθυντή του σχολείου και να το καταγγέλλουν στις αρμόδιες αρχές. 

 Στο σχολείο, λοιπόν, παρότι αποκαλύπτονται υποθέσεις κακοποίησης, οι δάσκαλοι καλούνται να τις αντιμετωπίσουν, βασιζόμενοι στο ένστικτο, τις παιδαγωγικές τους γνώσεις και την εμπειρία τους, και να τις χειριστούν με ένα λιγότερο ή περισσότερο παρεμβατικό τρόπο, ως μονάδες, χωρίς ένα ευρύτερο οργανωμένο μηχανισμό, ένα δίκτυο υπηρεσιών και φορέων να τους καθοδηγεί και να τους υποστηρίζει.

Επιπροσθέτως, πολύ συχνά πρέπει να αντιταχθούν και να ξεπεράσουν τα εμπόδια που τίθενται λόγω μιας κυρίαρχης αντίληψης στην ελληνική κοινωνία, ότι «τα εν οίκω μη εν δήμω», κι ότι γενικά πρέπει να διαφυλάσσεται η ιδιωτικότητα της οικογένειας, καθώς κανείς «δεν έχει κανείς το δικαίωμα να παρεμβαίνει στα…ξένα σπίτια». Φορείς αυτής της αντίληψης είναι σε κάποιες περιπτώσεις και οι διευθυντές των σχολείων, οι οποίοι συχνά προσπαθούν να «κουκουλώσουν» υποθέσεις κακοποίησης για να μην ακουστεί κάτι για το σχολείο, για να μη θιγεί το καλό του όνομα, για να μην προκληθεί αναστάτωση. Όσο κι αν αυτή η νοοτροπία τείνει να μεταβάλλεται βαθμιαία, ωστόσο, παραμένει για μια βαθιά ριζωμένη σκέψη, η οποία επηρεάζει και τους δασκάλους και εντείνει τους ενδοιασμούς τους και τις αμφιβολίες τους για το αν «πρέπει να ανακατευτούν ή όχι», συντελώντας με τον τρόπο αυτό στη συντήρηση μιας νοσηρής πραγματικότητας.

 Βιβλιογραφικές αναφορές Abrahams N., Casey K., Daro D. (1992). Teachers’ knowledge, attitudes and beliefs about child abuse. Child Abuse and Neglect, 16, 229-238. Crenshaw, W., Crenshaw, L. & Lichtenberg, J. (1995). When educators confront child abuse: an analysis of the decision to report. Child Abuse & Neglect, 19(9), 1095-1113 Kenny, M. (2004). Teachers’ attitudes toward and knowledge of child maltreatment. Child Abuse and Neglect, 28, 1311-1319 O’Toole, R., Webster, S. W., O’Toole, A. W. and Lucal, B. (1999) ‘Teachers’ recognition and reporting of child abuse: A factorial survey’. Child Abuse & Neglect 23(11): 1083–101 Walsh K., Farrell A., Bridgstock R. and Schweitzer R. (2006). The contested terrain of teachers detecting and reporting child abuse and neglect. Journal of Early Childhood Research 4: 65 World Health Organization and International Society for Prevention of Child Abuse and Neglect, 2006. Preventing child maltreatment: a guide to taking action and generating evidence. World Health Organization 1999 Report of the Consultation on Child Abuse prevention, 29-31 March 1999. Geneva: WHO, 1999. Document number WHO/HSC/PVI/99.1.


 Full text access: http://whqlibdoc.who.int/hq/1999/WHO_HSC_PVI_99.1.pdf healthylifetree 

www.hamomilaki.gr

Mπορούμε να γίνουμε καλύτεροι καθηγητές;

Σίγουρα η δουλειά του κάθε καθηγητή είναι πολύ δύσκολη.

 Ο κάθε καθηγητής έχει απέναντί του νέους . Οι νέοι δεν αγαπούν τη δουλειά. Προτιμούν να παίζουν ή να κοιτούν τηλεόραση. Πρέπει όμως να μάθουν να δουλεύουν, επειδή ασφαλώς θα πρέπει να δουλεύουν σε όλη την υπόλοιπη ζωή τους. Ούτε την επιβολή αγαπούν οι νέοι. Θα προτιμούσαν ο κόσμος να είναι σε απεριόριστη αταξία, χωρίς καθήκοντα και ευθύνες. Τέτοιος κόσμος σήμερα δεν μπορεί να υπάρχει, κι έτσι οι νέοι πρέπει να μάθουν να σέβονται και να δέχονται τους κανόνες της σύγχρονης κοινωνίας κι αν δεν το μάθουν στο σχολείο θα διαπιστώσουν ότι είναι πολύ πικρό να το μάθουν αργότερα.

Οι νέοι μισούν την διαδικασία συγκέντρωσης του μυαλού τους. Δεν θέλουν τις συμβουλές μόνο και μόνο για να αποδείξουν ότι είναι ανεξάρτητοι. Για να τα καταφέρει και να πετύχει όσο το δυνατόν περισσότερο στη δουλειά του ο καθηγητής πρέπει συνεχώς να προσπαθεί να γίνεται καλύτερος. Ο καθηγητής πρέπει να είναι βαθύς γνώστης του αντικειμένου του: Πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει συνέχεια να ενημερώνεται και δεν φτάνει να ξέρει μόνο την ύλη του σχολείου και όσα χρειάζονται για τις εξετάσεις. Πρέπει να γνωρίζει καλά την επιστήμη του. Πρέπει να γνωρίζει τις σπουδαιότερες πρόσφατες ανακαλύψεις. Πρέπει να μπορεί να υποδείξει στο μαθητή του ποιοι κλάδοι της επιστήμης είναι σπουδαιότεροι και ποια μεγάλα προβλήματα μένουν ακόμα άλυτα.

Η βιβλιοθήκη του να εμπλουτίζεται με βιβλία του μαθήματός του που έχουν γραφτεί τελευταία. Πρέπει να ξέρει να απαντά σε ειδικότερες απορίες του μαθητή. Μια περιληπτική και περιορισμένη ύλη ενός μαθήματος δεν κεντρίζει τη φαντασία του μαθητή. Μια διδασκαλία που γίνεται σωστά κάνει το μαθητή να ενδιαφέρεται ανυπόμονα να μαθαίνει όλο και περισσότερα και να προχωρεί. Ο καθηγητής πρέπει να αγαπάει το αντικείμενό του. Δεν μπορείς εύκολα να πείσεις ένα μαθητή πως αν μάθει π.χ. Γεωμετρία αυτό θα τον ωφελήσει στο μέλλον του. Ο ίδιος ο μαθητής δεν μπορεί να φανταστεί την αξία που έχει η Μαθηματική σκέψη. Πολλοί μαθητές μαθαίνουν καλά ένα δύσκολο θέμα γιατί ενθουσιάζονταιαπό τη ζωντάνια και το ζήλο του καθηγητή τους.

 Ο καθηγητής πρέπει να γνωρίζει καλά τους μαθητές του. Ο καλός καθηγητής είναι ικανός να αντλεί ζωή και ενδιαφέροντα από τους μαθητές του και να καταλαβαίνει τι θα πει να ξαναγίνει νέος ή παιδί χωρίς να παύει να είναι ενήλικας. Το γεφύρωμα των δύο κόσμων είναι δύσκολο αλλά δεν είναι αδύνατο. Χιούμορ στη διδασκαλία. Στη διδασκαλία μπορεί να υπάρχει χιούμορ με μέτρο αλλά δεν επιτρέπεται ειρωνεία ή σαρκασμός των παιδιών . Μιας μέρας διδασκαλία μπορεί να πάει χαμένη για το παιδί αν νοιώσει ότι ο καθηγητής του το ειρωνεύεται.

Καθηγητής και μαθητές γίνονται μια ενιαία ομάδα που χαίρονται την συνεργασία τους. Η αγάπη του καθηγητή προς τους μαθητές του. Οι μαθητές πρέπει να καταλάβουν ότι ο καθηγητής θέλει να τους βοηθήσει, ότι θέλει να γίνουν καλύτεροι, ότι ενδιαφέρεται για την πρόοδό τους, ότι λυπάται για τα σφάλματά τους, χαίρεται για τις επιτυχίες τους και βλέπει με συμπάθεια τις αδυναμίες τους. Αν όμως ο καθηγητής βρίσκει πως ο ίδιος δεν αγαπάει όλους τους μαθητές του κάτι πρέπει να αλλάξει πάνω του. Προετοιμασία του καθηγητή για το μάθημα Πρέπει να προσέχει να δίνει καλογραμμένες σημειώσεις στους μαθητές και να τους βοηθά να μαθαίνουν κάνοντας συνεχείς επαναλήψεις .

Ερωτήσεις μαθητών  Οι ερωτήσεις - απορίες των μαθητών πρέπει να είναι ευπρόσδεκτες γιατί δηλώνουν την προσοχή τους στο μάθημα. Ο καθηγητής δεν πρέπει να είναι υπερβολικά επικριτικός σε οποιαδήποτε απορία των μαθητών του. Ο καθηγητής πρέπει να θεμελιώνει την επικοινωνία του με τους μαθητές του πάνω σε σχέσεις εμπιστοσύνης. Ο αληθινός σεβασμός προς τον μαθητή θα λειτουργήσει σαν κινητήρια δύναμη για να διαβάζει και να αποδίδει περισσότερο . Ο καθηγητής πρέπει να αναγνωρίζει και να εγκωμιάζει κάθε προσπάθεια των μαθητών του. Τέλος όλοι εμείς οι καθηγητές δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι : Η υπομονή και η επιμονή έχουν επιτύχει περισσότερα στον κόσμο απ' ότι οι έξυπνες ιδέες.


http://dimitris-ver.blogspot.com/

ΜΠΡΑΒΟ : Δεύτερο βραβείο στον Ευρωπαϊκό Διαγωνισμό «CanSat», για την ομάδα του 3ου Λυκ. Μυτιλήνης με τον «Icaromenippus 3D»!

 Το τρίτο κατά σειρά «παιδί» των μαθητών του 3ου Λυκείου Μυτιλήνης, ο «Ιcaromenippus 3D», επιστρέφει από τη Νορβηγία νικητής! Ο δορυφόρος κατάφερε, χάρη στη δουλειά που έχουν κάνει τους τελευταίους μήνες οι «γονείς» του, να βρεθεί ένα χιλιόμετρο πάνω από το έδαφος της Γης και να απεικονίσει τρισδιάστατα τις λήψεις που έκανε. Και κέρδισε το δεύτερο βραβείο του Ευρωπαϊκού Διαγωνισμού «CanSat», χαρίζοντας στα παιδιά και τον καθηγητή τους, Γιώργο Κοντέλλη, ένα πολύ σημαντικό βραβείο.

 Όπως έγραφε το «Ε» πριν από λίγο καιρό, ο «Icaromenippus 3D» είναι ένα εξελιγμένο μοντέλο του πρώτου δορυφόρου με τον οποίο συμμετείχε στον ίδιο Διαγωνισμό, πριν από δύο χρόνια, προηγούμενη ομάδα του Σχολείου, και πάλι με τον κ. Κοντέλλη, ο οποίος τότε είχε λάβει και το 3ο βραβείο στον Πανευρωπαϊκό Διαγωνισμό Πρωτοπόρων Δασκάλων που ακολούθησε. Το όνομα του «Icaromenippus 3D» αποτελεί ένα λογοπαίγνιο μεταξύ του αριθμού «τρία» (αφού είναι ο τρίτος δορυφόρος που κατασκευάζει το Σχολείο) και της αποστολής που όφειλε να φέρει εις πέρας κατά τη διάρκεια του Διαγωνισμού στη Νορβηγία και η οποία αφορούσε στη λήψη εικόνων της επιφάνειας της Γης ένα χιλιόμετρο πάνω από το έδαφος και στην τρισδιάστατη απεικόνισή της, μέσα από ειδική επεξεργασία.

 Η ημέρα της εκτόξευσης… Η ομάδα τού «Icaromenippus 3D» – 10 μαθητές, ο κ. Κοντέλλης και ο διευθυντής του Σχολείου, Μιχάλης Καπιωτάς – αναχώρησαν για τη βορειοευρωπαϊκή χώρα το περασμένο Σάββατο. Μέχρι και το μεσημέρι της Τρίτης, οπότε κι έγινε η εκτόξευση των δορυφόρων όλων των ομάδων που συμμετείχαν στο Διαγωνισμό, οι μαθητές πραγματοποιούσαν συνεχώς δοκιμές, αφήνοντας στην άκρη ακόμη και τον ύπνο τους. «Τα παιδιά είχαν πολύ έντονα την αίσθηση του καθήκοντος», δήλωσε χτες στο «Ε» ο κ. Κοντέλλης. «Είχαμε δει πως ήμασταν στους καλύτερους και θέλαμε να ανταμειφθούμε, όχι απλώς να… εντυπωσιάσουμε τους κριτές!» Οι προσπάθειες και τα ξενύχτια δεν πήγαν χαμένα. Ο «Icaromenippus 3D» κατάφερε να κάνει τις λήψεις του χωρίς κανένα πρόβλημα, την ίδια στιγμή που δορυφόροι άλλων ομάδων καταστρέφονταν κατά την εκτόξευσή τους ή όσο βρίσκονταν «εν δράσει».

Όλα έγιναν στη χιονισμένη περιοχή Άντεα, στο πιο βορεινό τμήμα της Νορβηγίας, πάνω από τον αρκτικό κύκλο γύρω στις 5:30 το απόγευμα, ενώ η ομάδα ξενύχτησε άλλο ένα βράδυ, προκειμένου να επεξεργαστεί τα δεδομένα που είχε συλλέξει ο δορυφόρος της. Για μήνες προσπαθούσαν για τον «Icaromenippus 3D» οι μαθητές του 3ου Λυκείου Μυτιλήνης… … και η απονομή Η απονομή, που πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη, χάρισε στην ομάδα του 3ου Λυκείου το 2ο βραβείο, με πρώτη την ομάδα της Σκωτίας και τρίτη αυτή της Πορτογαλίας. Το έπαθλο ήταν ένα γυάλινο γλυπτό με τρισδιάστατη απεικόνιση ενός «CanSat» στο εσωτερικό του, ενώ στους μαθητές θα δοθεί ως δώρο κι ένα τηλεσκόπιο. «Ήταν μια φοβερή εμπειρία!», λέει ενθουσιασμένος ο μαθητής Ηλίας Ψυρούκης, υπεύθυνος για την τρισδιάστατη απεικόνιση, την ανάπτυξη λογισμικού και την προώθηση του όλου εγχειρήματος. «Από τη μέρα που έγινε η εκτόξευση μέχρι την επομένη, δεν κοιμηθήκαμε καθόλου, αλλά αυτό δεν έχει καμμία σημασία.

 Ήμαστε συνέχεια μέσα στα χιόνια, σε ένα πολύ ωραίο τοπίο – καταφέραμε να κολυμπήσουμε κιόλας στα παγωμένα νερά. Νομίζω πως όσα ζήσαμε και είδαμε δεν τα έχει δει κανένας άλλος και νιώθουμε πολύ τυχεροί γι’ αυτό!» «Στην απονομή έγινε ιδιαίτερη αναφορά στον πρωτοποριακό σχεδιασμό που είχαν, στις ιδέες που έβαλαν, στο μεράκι και στην ομαδικότητά τους. Και είναι τρομακτικό το ότι αναγκάσαμε τους πάντες να μιλούν ελληνικά, με το όνομα του δορυφόρου μας!», προσθέτει ο κ. Κοντέλλης. «Η βράβευση αυτή είναι μια μεγάλη επιτυχία, αν αναλογιστεί κανείς τις συνθήκες κάτω από τις οποίες εργάστηκαν τα παιδιά στο Σχολείο μας, χωρίς υποδομές, χωρίς εργαστήρια, δουλεύοντας πολλές φορές εκτός ωραρίου, απογεύματα, διακοπές κ.λπ.», δήλωσε κλείνοντας και ο κ. Καπιωτάς. «Σα διευθυντής του Σχολείου, συγχαίρω τα παιδιά και τον καθηγητή τους, κ. Κοντέλλη, κι ευχαριστώ από την πλευρά μου τους γονείς των παιδιών που μας τα εμπιστεύθηκαν, τους ανθρώπους που βοήθησαν την αποστολή, και τους χορηγούς που διέθεσαν αρκετά σεβαστό ποσό για τη συμμετοχή στο Διαγωνισμό, που χωρίς τη συμβολή τους δε θα ήταν δυνατή.» Όλη η αποστολή του 3ου Λυκείου

Η αποστολή του 3ου Λυκείου που επιστρέφει το Σάββατο από τη Νορβηγία, αποτελείται, πέρα από τον καθηγητή Γιώργο Κοντέλλη και το διευθυντή Μιχάλη Καπιωτά, από 10 συνολικά μαθητές και μαθήτριες του Σχολείου. Η δεκαμελής ομάδα τού «Icaromenippus 3D», με τον καθηγητή Γιώργο Κοντέλλη Αναλυτικά, τα ονόματα των μαθητών της αποστολής είναι: Γιώργος Χατζέλλης (ανάλυση δεδομένων, τρισδιάστατη επεξεργασία, μοντελισμός, κατασκευή), Ηλίας Ψυρούκης (ανάπτυξη λογισμικού, επεξεργασία δεδομένων, τρισδιάστατη απεικόνιση και μοντελισμός), Ηλίας Θεοδωρίδης (κατασκευή, ηλεκτρονικά, υλικό, τρισδιάστατη απεικόνιση), Ευστράτιος Τσιρτσής (ανάπτυξη λογισμικού, ηλεκτρονικά, ανάλυση δεδομένων, υλικό), Ιωάννης Μυρσινιάς (κατασκευή, ηλεκτρονικά, υλικό, τηλεπικοινωνίες), Αλέξανδρος Αλαμανέλλης – Ζισιμόπουλος (στήσιμο ηλεκτρονικού υλικού), Ευστράτιος Μακρής (υλικό, τηλεπικοινωνίες, ηλεκτρονικά), Γιώργος Πολυχρόνης (υλικό, ηλεκτρονικά, κατασκευή), Μυρσίνη Σβώρου (κατασκευή, τρισδιάστατος μοντελισμός και απεικόνιση, τηλεπικοινωνίες), Ελένη Γαβριηλάτου (τρισδιάστατη απεικόνιση και χάρτης, τηλεπικοινωνίες). Το σήμα της ομάδας έχει φιλοτεχνήσει ο συμμαθητής τους Φίλιππος Βλάχος, ενώ την ομάδα βοήθησε και ο χαρτογράφος και πολιτικός μηχανικός Γιώργος Τάταρης.

 http://www.emprosnet.gr

Τό ἔξυπνο πείραμα μίας δασκάλας ποῦ ἔγινε σέ ἑλληνικό σχολεῖο

Σήμερα στό σχολεῖο ἔπρεπε νά καλύψω τό κενό ἑνός συναδέλφου ποῦ ἔλειπε. Ἔμεινα λοιπόν στήν τάξη καί πρότεινα στούς μαθητές μου νά παίξουμε ἕνα παιχνίδι.

Τούς ζήτησα νά φανταστοῦν πῶς εἴμαστε κάτοικοι τῆς Σμύρνης καί μαθαίνουμε ὅτι αὔριο θά κάψουν οἱ Τοῦρκοι τά πάντα καί θά μᾶς ἀναγκάσουν νά φύγουμε ἀπό τά σπίτια μας. Σκεφτεῖτε, λοιπόν, εἶπα στά παιδιά μου, ἕνα μόνο ἀντικείμενο ποῦ θά παίρνατε γιά πάντα μαζί σας ἀπό τό σπίτι σας καί γράψτε τό μέ τό ὄνομά σας σέ ἕνα χαρτί..

Γεμίσαμε λοιπόν ἕνα κουτί μέ 22 χαρτάκια. Στή συνέχεια τούς εἶπα ὅτι οἱ ἀρχαῖοι φιλόσοφοι ἔλεγαν πῶς εἴμαστε ὅ,τι εἶναι καί οἱ ἐπιθυμίες – ἀνάγκες μας. Ἄρα ὅ,τι γράψατε στό χαρτί αὐτό εἶστε. Κοιτάχτηκαν μεταξύ τους αἰφνιδιασμένα. Χώρισα, λοιπόν, τρεῖς ὁμάδες καί τίς ἔγραψα στόν πινάκα. Στήν πρώτη τά ὑλικά. Ἄν ἔχετε γράψει ἀντικείμενα γιά νά πάρετε μαζί σας ἀπό τό σπίτι ποῦ θά χάσετε γιά πάντα σκεφτεῖτε, τούς εἶπα, πῶς ὅταν πεθαίνουμε δέ μᾶς χρησιμεύουν σέ τίποτα. Ἄρα εἴμαστε ἕνα τίποτα.

Στή δεύτερη ὁμάδα ἔβαλα μία σημαία καί ἀντικείμενα ἐθνικά καί ὅσοι τά προτίμησαν εἶναι γνήσιοι Ἕλληνες καί στήν τρίτη Σταυρό καί εἰκόνες Ἁγίων καί ἄρα ἐπιλογή χριστιανῶν Τά παιδιά ἀνήσυχά μου ζήτησαν νά ξαναπάρουν πίσω τά χαρτάκια γιά νά συμπληρώσουν κάτι.

 Ναί ἀγαπητοί μου. Ἄρχισαν νά καταλαβαίνουν τή λάθος ἐπιλογή.. Ἀφοῦ ἀρνήθηκα μέ γλυκό τρόπο νά δώσω πίσω τά χαρτάκια, τούς ὑπενθύμισα πῶς.... ὁ ὀδοντίατρος μπορεῖ νά μᾶς πονέσει ἀλλά φροντίζει τά δοντιά μας. Ἔτσι καί ἡ δασκάλα τούς μπορεῖ νά τούς πονέσει μέ αὐτό τό παιχνίδι, μά ὁ δρόμος ποῦ θά μᾶς ὁδηγήσει στό νά βρουμε ποιοί εἴμαστε καί νά διορθωθοῦμε ὁπού χρειάζεται, εἶναι δύσκολος.

 Τά μικρά μου ἀγγελούδια τό δέχτηκαν καί συνέχισαν. Διάβαζα μεγαλόφωνα τί ἔγραψε κάθε παιδί ὀνομαστικά καί ἕνα-ἕνα σηκωνόταν καί μόνο τοῦ ἔγραφε στόν πινάκα σέ ποιά ὁμάδα ἄνηκε.. Στό τέλος, λοιπόν, διαπιστώσαμε ὅτι ἀπό τούς 22 μόνο 7 ἔγραψαν ὅτι θά ἔπαιρναν ἕνα ἀντικείμενο ἑλληνικό ἤ χριστιανικό.

Καί ἡ μικρή Ἕλλη σήκωσε τό χέρι της καί μοῦ εἶπε. Καλά λέει ὁ μπαμπάς μου κύρια ὅτι εἴμαστε μέσα στήν κρίση γιατί εἴμαστε ὑπερκαταναλωτές. Χαμογέλασα ἁπλά καί κυρίως ἀνακουφίστηκα ποῦ εἴχαμε φτάσει στήν αὐτογνωσία. Μοῦ ζήτησαν νά τό ξαναπαίξουμε αὐτό τό παιχνίδι καί ἀφοῦ τά κυτταξα τρυφερά τους εἶπα: αὐτή ἦταν μία πρόβα.

 Ἄν πότε αὐτό συμβεῖ στήν πραγματικότητα ἐσεῖς θά εἶστε ἕτοιμοι γιά τό σωστό, γιατί θά ξέρετε ποιοί εἴστ Ἕλληνες.. Ὁδηγῆστε τά παιδιά μας στό δρόμο τῆς αὐτογνωσίας. Εἶναι τό κλειδί γιά τήν ἀναγέννηση τῆς Ἑλλάδος.

 triklopodia.com
http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr

ΠΕΡΙ ΠΑΙΔΕΙΑΣ...

Ο καθηγητής από τη Μυτιλήνη που κατασκεύασε με τους μαθητές του έναν δορυφόρο!

H εφημερίδα “Τα ΝΕΑ” στο φ. του Σαββάτου (17/03/2012)   αφιερώνει άρθρο της,  στον εκπαιδευτικό της Λέσβου Γ. Κοντέλλη που αν μη τι άλλο τιμά τη λέξη “δάσκαλος” και τη Λέσβο. Διαβάστε το ρεπορτάζ της ΕΥΗΣ ΣΑΛΤΟΥ

Είναι η απόδειξη ότι ένας εκπαιδευτικός σε δημόσιο σχολείο μπορεί να είναι πρωτοπόρος, ακόμη κι αν χρειάζεται να ξεπεράσει μεγάλα εμπόδια. Ο φυσικός Γιώργος Κοντέλλης έχει κατακτήσει τον τίτλο του αγαπημένου καθηγητή στο 3ο Λύκειο Μυτιλήνης. Αυτό το διάστημα ετοιμάζεται για το ταξίδι στη Νορβηγία, όπου μαζί με τους μαθητές του είναι καλεσμένοι του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA).

Ο Γιώργος Κοντέλλης γεννήθηκε στη Μυτιλήνη το 1959, «μαζί με το ροκ εν ρολ», όπως λέει χαρακτηριστικά. Γοητευόταν από μικρό παιδί από δύο πράγματα: τις δυνάμεις της φύσης και το Διάστημα. Σε πολύ μικρή ηλικία και μέσα σε μόλις μισή μέρα είχε διαβάσει ένα βιβλίο που μιλούσε για τη δομή του ατόμου. «Ξεκίνησα και απλά δεν μπορούσα να σταματήσω», θυμάται. Δεν ήταν, όμως, η μοναδική στιγμή που τον στιγμάτισε. «Μόλις είχαμε πάρει μια ασπρόμαυρη τηλεόραση. Η πρώτη εικόνα που είδα ως παιδί, όταν ανοίξαμε την τηλεόραση, ήταν η προσσελήνωση μίας από τις αποστολές “Απόλλων”».

Πρότυπά του; Οι γονείς του, οι οποίοι ήταν εκπαιδευτικοί. «Εβλεπα τη λατρεία των μαθητών προς τον φιλόλογο πατέρα μου και τη θεολόγο μητέρα μου και πάντα αναρωτιόμουν εάν θα έχω κι εγώ μαθητές τους οποίους θα εμπνέω». Ολα αυτά τον οδήγησαν στο Τμήμα Φυσικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του βρήκε κι άλλα πρότυπα που τον ενέπνευσαν με το έργο τους: Αριστοτέλης, Γαλιλαίος αλλά και ο αστροφυσικός δρ Σταμάτης Κριμιζής.

Η «ΡΕΤΣΙΝΙΑ». Από την πρώτη στιγμή που μπήκε στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, πριν από περίπου 21 χρόνια, είχε μια λίγο διαφορετική αντίληψη για το ποιος θα πρέπει να είναι ο ρόλος του καθηγητή. «Εχουν κολλήσει στους εκπαιδευτικούς τη ρετσινιά ότι δεν δουλεύουμε, με το που ακούν τη λέξη “εκπαιδευτικός” το μόνο που λένε είναι ότι καθόμαστε τρεις μήνες τον χρόνο. Κι όμως, υπάρχουν και θα πρέπει να υπάρχουν δάσκαλοι οι οποίοι βοηθούν τους μαθητές και λειτουργούν ως παράδειγμα με τη στάση τους. Εάν ο εκπαιδευτικός είχε την απαραίτητη υποστήριξη, όπως έχω εγώ από διευθυντές και προϊσταμένους της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, θα μπορούσε να κάνει αυτό το κάτι παραπάνω», λέει ο φυσικός, που είναι πατέρας δύο μικρών κοριτσιών, ηλικίας 11 και 13 ετών.

Κι αυτό κάνει ο ίδιος, παρόλο που η οικονομική κρίση, όπως είναι φυσικό, επηρέασε και τη δική του οικογένεια, αφού οι μισθοί του ίδιου και της συζύγου του, η οποία είναι επίσης εκπαιδευτικός – φιλόλογος σε λύκειο της Μυτιλήνης -, είναι πλέον μειωμένοι. Ετσι, στις 22 Απριλίου θα ταξιδέψει, με έξοδα του υπουργείου Παιδείας, στη Νορβηγία μαζί με μαθητές του, προκειμένου να εκτοξεύσουν τον «Ικαρομένιππο 3D», τον δικό τους μικρό δορυφόρο, στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού διαγωνισμού CanSat, που διοργανώνεται από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος. Μάλιστα, το 3ο Λύκειο Μυτιλήνης θα είναι το μοναδικό ελληνικό σχολείο – ανάμεσα στα μόλις 14 από όλη την Ευρώπη – που θα συμμετέχει στον διαγωνισμό.

Η… διαστημική ομάδα αποτελείται από οκτώ μαθητές. Οπως λένε, ο εκπαιδευτικός είναι αυτός που τους εμπνέει και τους παρακινεί να κάνουν πράγματα που δεν φαντάζονταν ότι θα μπορούσαν να τα φέρουν εις πέρας. Δεν είναι, μάλιστα, λίγοι εκείνοι οι μαθητές οι οποίοι μετά την ενασχόληση με τις διαστημικές αποστολές θέλουν να σπουδάσουν σε συναφή τμήματα.

Οπως ο μαθητής και μέλος της ομάδας, Γιάννης Μυρσινιάς, ο οποίος νόμιζε πως η Κτηνιατρική είναι η σχολή που του ταίριαζε. «Τον τελευταίο χρόνο, όμως, αυτό έχει ανατραπεί εντελώς και πλέον είμαι σίγουρος πως θέλω να μπω είτε στο Τμήμα Φυσικής είτε σε αυτό των Εφαρμοσμένων Φυσικών Επιστημών».

Αυτό το διάστημα η ομάδα ολοκληρώνει τον «Ικαρομένιππο 3D», τον μικρό δορυφόρο, μεγέθους κουτιού αναψυκτικού, μένοντας στο σχολείο και μετά τη λήξη του ωραρίου. Το όνομα του εκπαιδευτικού δορυφόρου δεν ήταν τυχαίο. Εψαξαν και βρήκαν τον πρώτο ήρωα βιβλίου επιστημονικής φαντασίας κατά την αρχαιότητα, που δεν ήταν άλλος από τον Ικαρομένιππο, ο οποίος πρωταγωνιστούσε στο βιβλίο του Λουκιανού το 160 μ.Χ.

«Ο δορυφόρος μας, που θα έχει περίβλημα από ανθρακόνημα, θα πετάξει με έναν πύραυλο Intruder που θα εκτοξευτεί από τη βάση πυραύλων Andoya στο νορβηγικό νησί Αντένες, πάνω από τον Αρκτικό Κύκλο, σε ύψος ενός χιλιομέτρου», εξηγεί ο αρχηγός της ομάδας, Ηλίας Θεοδωρίδης, ένας από τους τέσσερις μαθητές που θα πάνε στη Νορβηγία. Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος δέχεται τη συμμετοχή του σχολείου.

 Πριν από δύο χρόνια ο κ. Κοντέλλης με την τότε ομάδα πήρε μέρος στον ίδιο διαγωνισμό, κατακτώντας την 4η θέση.

Οι διακρίσεις για τον εκπαιδευτικό και το λύκειο της Μυτιλήνης είχαν ξεκινήσει νωρίτερα: το 2008, ένα βιντεοπαιχνίδι βασισμένο στην επιστημονική φαντασία, του έδωσε την πρώτη θέση στην κατηγορία με τίτλο «EuroInnovation» («Ευρωπαϊκή Πρωτοπορία») στον 5ο Πανευρωπαϊκό Διαγωνισμό Πρωτοπόρων Εκπαιδευτικών της Microsoft. «Η Δίκη του Γαλιλαίου», όπως ήταν το όνομα του παιχνιδιού, έδινε τη δυνατότητα στους μαθητές να διδαχθούν τη σχολική ύλη στο μάθημα της Φυσικής με έναν διαφορετικό και πιο διασκεδαστικό τρόπο.

Πέρυσι, ο πρώτος «Ικαρομένιππος» που έφτιαξαν οι μαθητές του λυκείου ψηφίστηκε ως ένα από τα 24 καλύτερα πρότζεκτ στο 8ο Πανευρωπαϊκό Φόρουµ Πρωτοπόρων Εκπαιδευτικών της Microsoft, παίρνοντας το εισιτήριο για τον αντίστοιχο παγκόσμιο διαγωνισμό στην Ουάσιγκτον τον περασμένο Νοέμβριο. Το 2011, ωστόσο, ο κ. Κοντέλλης μαζί με μαθητές του άφησαν για λίγο στην άκρη τη διαστημική τους αποστολή και ασχολήθηκαν και με τη ρομποτική. Τα παιδιά πήραν μέρος στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ρομποτικής, όπου με την καθοδήγηση του εκπαιδευτικού κατασκεύασαν και σχεδίασαν ένα ρομπότ και το προγραμμάτισαν να μαζεύει κύβους και να τους ταξινομεί ανάλογα με το χρώμα και το μέγεθος. «Αν στον μαθητή δώσεις το κατάλληλο κίνητρο, μπορεί να μεγαλουργήσει», λέει ο κ. Κοντέλλης.

ΤΟ ΧΟΜΠΙ. Μπορεί η φυσική, το Διάστημα και η οικογένειά του να είναι οι μεγάλες του αγάπες, ωστόσο υπάρχουν δύο πράγματα που γεμίζουν τις μπαταρίες του Γιώργου Κοντέλλη.

ΕΙΠΕ:

Το ενδιαφέρον των μαθητών μου… απογειώνεται

ΕΙΠΑΝ ΓΙ’ ΑΥΤΟΝ:

Εχει τον αυθορμητισμό ενός παιδιού και την εμπειρία ενός μεγάλου

Ενας από τους μαθητές του

http://lesvosnews.net/